یاشاسین عظیم

منبع :وبلاگ رقص طوفان عباس ایلاقی عزیز

سوابق :

عظیم قیچی ساز متولد 1360 است، در تبریز به دنیا آمده، او دانشجوی دوره کارشناسی تربیت بدنی دانشگاه تبریز است، کوهنوردی حرفه ای را از سال ۱۳۷۹ آغاز کرده است؛ او توانست بعد از شرکت در اردوهای تیم ملی از سال 81 در قالب تیم ملی کوهنوردی کشورمان قرار گیرد. اولین صعود جدی اش بر می گردد به صعود قله ماربل وال به ارتفاع ۶۴۰۰ متری در کشور قزاقستان.

عظیم قیچی ساز در سال 1382 در ترکیب تیم ملی بزرگسالان برای صعود قله ۸۰۶۸ متری گاشر بروم ۱ اعزام شد که متاسفانه اعضای تیم به علت وقوع حادثه برای همنوردشان مرحوم محمداوراز از ارتفاع ۷۸۰۰ متری اقدام به بازگشت و نجات و انتقال وی به پائین شدند. قیچی ساز در سال ۱۳۸۳ صعود قلل ۷۲۰۰ متری دیران پیک و ۷۱۲۷ متری اسپانتیک در کشور پاکستان و سال 1384 افتخار صعود بدون اکسیژن بام جهان اورست به ارتفاع ۸۸۴۸ متر (اولین صعود هشت هزار متری) به همراه اولین بانوان مسلمان را در پرونده ورزشی خود رقم زد. در سال ۱۳۸۵ صعودی انفرادی و با هزینه شخصی برای صعود به بلندترین قله رشته کوههای هندوکش (نوشاق ۷۴۹۵ متر) را اجرا و در زمستان همان سال اقدام به تشکیل تیم مستقل بانوان تبریز و سرپرستی و صعود قله آرارات ترکیه در زمستان آن سال در قالب تیم بانوان شهرداری تبریز را جامه عمل پوشاندکه کل هزینه های صعود را شهرداری تبریز تقبل کرد.

سال ۱۳۸۷ موفق به صعود دومین قله هشت هزار متری خود (قله برودپیک به ارتفاع ۸۰۴۸ متر در پاکستان) شد و سال بعد در مرداد ماه سال 1388 در قالب تیم هئیت کوهنوردی استان و با سرپرستی این تیم مستقل موفق به فتح شمالی ترین و سردترین قله هفت هزارمتری جهان "پوبدا" به ارتفاع ۷۴۳۹ متر در کشور قرقیزستان شد که این صعود مقتدرانه به همراه کوهنوردان تبریزی در منطقه افتخار بزرگی در سطح کشور بود.

بهار سال ۱۳۸۹ به همراه تیم ملی افتخار سرپرستی تیم قله و فتح قله دائولاگیری به ارتفاع ۸۱۶۷ متر، هفتمین قله مرتفع جهان و در تابستان همان سال با حمایت و پشتیبانی شهردار و شورای اسلامی شهر تبریز افتخار اولین ایرانی فاتح نهمین قله مرتفع و دومین قله خطرناک جهان نانگاپاربات به ارتفاع ۸۱۲۵ متر در قراقروم پاکستان را کسب کرد

«عظیم قیچی ساز» حال توانسته هشتمین 8000 متری خود را صعود نماید و مطمئنا تلاش خود را برای صعود دیگر 8000 متری های جهان ادامه خواهد داد. شبکه اطلاع رسانی ورزشهای کوهستانی ایران، این افتخار بزرگ را به این کوهنورد شایسته تبریزی، خانواده محترمش و جامعه کوهنوری کشور تبریک عرض کرده و برای او در ادامه تلاش هایش بر روی قلل مختلف جهان آرزوی سلامتی و موفقیت می نماید.

با عرض معذرت از اينکه تصاوير کمي دير تر در وبلاگ گذاشته شد .تاخير به خاطر مشکل در اينترنت ما بود وانشاله دوستان خواهند بخشيد

منبع این گزارش تصویری دوستان عزیز هیئت کوهنوردی بشرویه

هو المحجوب

هفته پیش همین وقتا بود که همنورد و پیشکسوت ما جناب عارفیان عزیز ما رو طی فکسی به برنامه استانی  آبگرم دیدنی شازده علی  دعوت کرده بودن و ما هم برای حضور در این برنامه اعلام آمادگی کرده بودیم . وسطای هفته خبر لغو و تدارک برنامه جداگانه با تلفن به من داده شد که مورد قبول دوستان واقع شد .

به عزیزانی که اعلام آمادگی کرده بودن برای این صعود خبر دادیم و تعدادی از دوستان اعلام آمادگی خودشون رو قطعی کردن . با مراجعه به تربیت بدنی و هماهنگی بابت مینی بوس همه دوستان رو قرار بر ساعت 13 روزپنج شنبه 7 /2/91 وعده دیدار دادیم برای حرکت به سمت بشرویه که با خلف وعده دوستان ساعت 13:30 دقیقه برای دفترچه راننده بهسمت ترمینال حرکت و نهاایتا 14 از فردوس راه افتادیم ساعت 15 به بشرویه رسیدیم و دوستان عزیز ما در هلال احمر بشرویه منتظر ما بودند و بعد خوش و بش و عرض ادب کوله ها رو در وانت گذاشته و به دنبال ماشین جناب عارفیان دبیر محترم هیئت کوهنوردی بشرویه به سمت ازروستاي درنيچ نظر به راه افتادیم . ساعت 3:45 بعد از پیاده شدن و گرم کردن بچه ها کوله ها رو برداشه و پشت سر سرقدم و همنورد عزیزمان مجتبی آفاقی به راه افتادیم .

در راه با دیدن چشمه های پر آب که بر تعجب ما می فزود با آوازی از جنس رفاقت که فضای کوهستان رو پر طراوت تر میکرد ، طی مسیر میکردیم . تعجب از این بابت بود که ما همیشه بشرویه رو به دید کویرش میدیدیم اما دیدیم که کوهستانش هم نشانی از وفای دل باصفای همنوردای ما در این شهر داره .

در راه توقفی کوتاه و نظاره همنوردای نازتر از برگ درخت منو به این فکرانداخت که چقدر خوبه همیشه این رفاقتا که آدما رو از رقابتای زندگی روزمره دور میکنه به رخ مردم شهر نشینی کشیده بشه که توهم استراحت رو روی مبل راحتی و . . . . میدونن . با صدای سر قدم دوباره به راه افتادیم . صدای بلبلکان و دوستان همنورد ما رو از گذر زمان دور کره بود نزدیکای غروب خورشید به روستاي سنج  رسیدیم و بعد نرمشی که برای سرد کردن بچه ها بود دور هم یه چند تایی عکس یادگاری انداختیم و آتیشی به بهانه دور هم بودن درست کردیم و چایی که طعمش در هیچ قوری چینی نمیشه درست کرد و به خورد نجابت رفاقتای کوهستان دادیم با تاریک شدن هوا و برپایی چادرها دور آتیش بچه ها از خاطرات و معرفی و بیوگرافی و این جور حرف و نقلها به موقع ملکوتی شام رسیدیم بچه های بشرویه برای ما کشک و قروتی تعارف کردند که طعمش هنوز زیر زبون ما مونده هر کدوم از بچه ها هر چی داشت رو پای آتیش آورد و جای همه خوانندگان گزارش خالی که سفره ای رنگین داشتیم .

تا ساعتای 23:30 که یه جورایی خاموشی کمپ بود کیسه خواب ها انداخته شد و بچه ها هم جا هاشون انداخته شد برای خانومای فردوس یه چادر شش نفره تدارک دیده بودیم و آقایون هم با نظاره بر ستارهای آسمان صاف اون منطقه شب رو به صبح رسوندن .

صبح با حرکت دوستانی که برا نماز صبح بلند شده بودن بلند شده و دوستان رو به ضیافت الهی دعوت کرده و آتیش خاموش شده رو دوباره برپا کردیم و صبحانه که از مهترین وعده های کوهنوردی به حساب میاد رو مهیا کردیمو ساعتای 8:40 دقیقه از پاکوبی سوای پاکوب روز قبل از مسير زيباي کمنايي  به سمت ماشین ها حرکت کردیم . در مسیر عکس ها گرفته و آواز ها دوباره خوانده می شد . گویی همه ۲۸ شرکت کننده این برنامه همدیگر را سالیان سال است که میشناسند که بدین سان نغمه رفاقت سر میدهند . با استراحتی کوتاه دوباره راه می افتیم ، به چشم سار های پر آب میرسیم گروهی دیگر از دوستان کوهنورد بشرویه رو میبینیم که هنوز کمپ خود رو جمع نکردند و با استراحتی کوتاه در محل چشمه ها دوباره به راه می افتیم . و در راه نظارگر عشایری میشویم که در حال فعالیت روزانه خود اند با خود تا انتهای مسیر به این فکر می افتم که آیا اینان لذت زندگی را دچارند یا منی که هفته ای یک بار آن هم به مدت کوتاه بر کوهستان گام میگذارم .

با رسیدن به محل ماشین ها و نرمش برای خنک کردن دوستان و خدا قوت به همه بچه ایی که ما رو در این برنامه تحمل کردن سوار مینی بوس شده و به پایگاه امداد و نجات شهرستان بشرویه برگشتیم با تشکر از دوستان و برداشتن کوله ها و وسایل از وانت دست خداحافظی رو سمت دوستان دراز کردیم که با اصرار دوستان برای پذیرایی ما رو به سمت رستوران نزدیک پایگاه راهنمایی کردند با صرف نهار و حرکت کردیم به سمت فردوس . ساعت حدود 15 روز جمعه به اداره ورزش و جوانان شهرستان فردوس رسیدیم . با بچه ها تا دیدار بعد خداحافظی کردیم .

در آخر بر خودم واجب میدونم از همه دوستان و همنوردان دلی که ما رو در اجرای این برنامه ها یاری کردن مخصوصا از جناب عارفیان دبیر محترم هیئت کوهنوردی شهرستان بشرویه برای اجرای این برنامه دلپذیر تشکر کنم . و در انتظار تشریف فرمائی دوستان به شهرستان فردوس و جبران زحمت های داده شده  .

گزارش تصویری در آینده نزدیک

عیادت از یک همنورد

دیروز پای دیواره کله قندی بودیم و داشتیم فرود و صعود با بچه ها کار میکردیم که شنیدیم یکی از همنوردای گلمون " علی سیامکی" توی تصادف با موتور از ناحیه پا آسیب دیده قرار بر این شد که امروز رو بریم برا عیادت هماهنگیا رو یکی از بچه ها انجام داد و به اتفاق رفتیم خونه این همنورد خوشکلام و خنده رو که روی تخت دراز کشیده .

بعد احوال پرسی به سبک خودمون با همون هی کشیدنا از حالش جویا شدیم با یه نیگاه به اطراف و دیدن کلاه کاسکی که دوستان برا عیادت آورده بودن سر شوخیا باز شد و  مثله همیشه شاکر و خنده رو برامون از تصادف خودش گفت و بازم الحمدولله که از ناحیه کمر یا سر آسیب ندیده بودن .

با گرفتن چند تا عکس یادگاری از دوستمون خداحافظی کردیم براش آرزوی بهبودی و هم قدم شدن در کوهستان رو داریم . 

 برای دیدن مابقی تصاویر به ادامه مطلب مراجعه کنید .

با توجه به درخواست هیئت اجرایی من رای خودم رو در وبلاگ خودم به نمایش میزارم

اولویت اول : قله باغران

اولویت دوم : جنگل و آبشار خرپاپ